فیزیوتراپی آسیب های مفصلی عضلانی ورزشی

arashsaidiamir@gmail.com

کاهش درد سیاتیک
 

 

: اقداماتی وجود دارد که می‌توانید در منزل خود درد سیاتیک را تسکین دهید. به‌ویژه استفاده از پد گرم‌کننده یا بسته یخ می‌تواند مفید باشد.

 هر دو ساعت یک‌بار به مدت 20 دقیقه از این کمپرس‌های سرد و گرم می‌توانید استفاده کنید. بعد از استفاده خواهید دید کدام‌یک موجب تسکین بیشتر درد می‌شوند. همچنین می‌توانید به‌تناوب از کمپرس سرد یا گرم استفاده کنید.


مسکن‌های بدون نسخه می‌تواند موجب تسکین کوتاه‌مدت درد سیاتیک شود. گزینه‌های دیگر دارویی شامل استامینوفن و داروهای غیراستروئیدی ضدالتهابی مانند آسپیرین، ناپروکسن و ایبوبروفن هستند. ممکن است پزشک برای کاهش بیشتر التهاب تزریق آستروئید را تجویز کند.


باید تلاش کنید همزمان با التیام درد سیاتیک فعالیت داشته باشید. در واقع حرکت موجب کاهش التهاب و درد خواهد شد. فیزیوتراپ می‌تواند به شما نشان دهد چگونه می‌توانید به‌آرامی بخش تحتانی بدن خود را تحت کشش قرار دهید. با توجه به شرایط پزشکی شما، ممکن است بعضی از تمرین‌های خاص برای شما توصیه نشود. امکان دارد پزشک به شما توصیه کند اقدام به پیاده‌روی کوتاه‌مدت کنید.


در موارد درد شدید، ممکن است پزشک برای کاستن از التهاب، توصیه به تزریق آستروئیدها در ناحیه ستون فقرات کند. با این کار، دارو به‌طور مستقیم به نواحی اطراف عصب سیاتیک هدایت خواهد شد.


اگر درد سیاتیک شما به دلیل بیرون‌زدگی دیسک باشد، و هنوز پس از گذشت 4 تا 6 هفته دچار درد باشید، انجام عمل جراحی می‌تواند یک گزینه باشد. در این عمل جراح با بیرون آوردن بخشی از دیسک بیرون زده، به کم کردن فشار بر سیاتیک کمک می‌کند. حدود 90 درصد بیماران با این نوع جراحی بهبود می‌یابند. سایر اعمال جراحی می‌تواند به بهبود سیاتیک ناشی از تنگ شدن مجرای نخاعی کمک کند.


 
 
فیزیوتراپی و راه های دیگر تسکین درد سیاتیک
 

 

: اقداماتی وجود دارد که می‌توانید در منزل خود درد سیاتیک را تسکین دهید. به‌ویژه استفاده از پد گرم‌کننده یا بسته یخ می‌تواند مفید باشد.

، هر دو ساعت یک‌بار به مدت 20 دقیقه از این کمپرس‌های سرد و گرم می‌توانید استفاده کنید. بعد از استفاده خواهید دید کدام‌یک موجب تسکین بیشتر درد می‌شوند. همچنین می‌توانید به‌تناوب از کمپرس سرد یا گرم استفاده کنید.


مسکن‌های بدون نسخه می‌تواند موجب تسکین کوتاه‌مدت درد سیاتیک شود. گزینه‌های دیگر دارویی شامل استامینوفن و داروهای غیراستروئیدی ضدالتهابی مانند آسپیرین، ناپروکسن و ایبوبروفن هستند. ممکن است پزشک برای کاهش بیشتر التهاب تزریق آستروئید را تجویز کند.


باید تلاش کنید همزمان با التیام درد سیاتیک فعالیت داشته باشید. در واقع حرکت موجب کاهش التهاب و درد خواهد شد. فیزیوتراپ می‌تواند به شما نشان دهد چگونه می‌توانید به‌آرامی بخش تحتانی بدن خود را تحت کشش قرار دهید. با توجه به شرایط پزشکی شما، ممکن است بعضی از تمرین‌های خاص برای شما توصیه نشود. امکان دارد پزشک به شما توصیه کند اقدام به پیاده‌روی کوتاه‌مدت کنید.


در موارد درد شدید، ممکن است پزشک برای کاستن از التهاب، توصیه به تزریق آستروئیدها در ناحیه ستون فقرات کند. با این کار، دارو به‌طور مستقیم به نواحی اطراف عصب سیاتیک هدایت خواهد شد.


اگر درد سیاتیک شما به دلیل بیرون‌زدگی دیسک باشد، و هنوز پس از گذشت 4 تا 6 هفته دچار درد باشید، انجام عمل جراحی می‌تواند یک گزینه باشد. در این عمل جراح با بیرون آوردن بخشی از دیسک بیرون زده، به کم کردن فشار بر سیاتیک کمک می‌کند. حدود 90 درصد بیماران با این نوع جراحی بهبود می‌یابند. سایر اعمال جراحی می‌تواند به بهبود سیاتیک ناشی از تنگ شدن مجرای نخاعی کمک کند.


 
 
درمان کمر درد شدید (حاد)
 

 

 
 

spasm-during-exe

 

کمر دردی که تنها به مدت شش هفته به طول بیانجامد، به عنوان کمر درد شدید (حاد) شناخته می شود. این  کمر درد به شکل های سوزش، کوفتگی، تیر کشیدن، تیز یا کند، واضح یا مبهم احساس می شود. شدت این کمر درد ممکن از میزان خفیف تا سطح شدید در نوسان باشد. همچنین، کمر درد شدید حتی بر نواحی لگن و ران و قسمت باسن بیمار تأثیر گذار است.

کمر  درد می تواند ناشی از فعالیت بیش از حد و یا آسیب خاصی باشد اما در اغلب اوقات بدون مشخص بودن منشأ دقیقی ایجاد می شود. در برخی از مواردکمردرد به صورت ناگهانی ایجاد می شود و یا به صورت تدریجی گسترش پیدا می کند.80درصد انسان ها حداقل یک بار کمر درد شدید را در طول زندگی خود تجربه کرده اند. هر دوره ای از زندگی که در نظر بگیرید 15 درصد افراد دچار کمر درد شدید شده اند. به این ترتیب علایم کمر درد شدید به عنوان بخشی از تجربیات زندگی افراد در نظر گرفته می شود.

علائم و نشانه ها

کمر درد شدید تا حدودی خطرناک می باشد. علائم این کمر درد عمدتاَ چندان مشکل ساز و خطرناک نمی باشند. اگر دیسکی از کمر آسیب دیده باشد و حتی پاره شده باشد ممکن است بدون عمل جراحی بهبود  یابد. این نوع از کمر درد به ندرت به خاطر فرآیند های خطرناکی همچون، شکستگی استخوان، عفونت و یا سرطان به وجود می آید. کمر درد شدید در افراد بالای 50 سال، افراد با سابقه سرطان، یا تب شدید، در افراد دیابتی، مصرف کنندگان مشروبات الکی و دارو های کورتیکواستروئیدها، همچنین افراد دارای پوکی استخوان بسیار شایع است.

اگر علائمی از درد زانو، احساس ضعف و یا سختی در کنترل مثانه یا شکم وجود داشته باشد، نشانه این است که انجام معاینات پزشکی امری ضروری است. همچنین، اگر کمر درد بیش از شش ماه به طول بیانجامد باید به  پزشک مراجعه  نمود و معاینات پزشکی را انجام داد.

علت کمر درد شدید

در اغلب اوقات شناسایی منشأ مشخصی برای علت کمر درد شدید کاری دشوار است. در حقیقت، این نوع درد می تواند از نواحی مختلفی از بدن همچون ماهیچه ها، بافت همبند نرم، رباط ها، غضروف ها و کپسول های مفصلی و رگ های خونی نشأت گرفته باشد. به هر حال؛ پارگی، کشیدگی، اتساع، و یا رگ به رگ شدن این بافت ها؛ و نیز پارگی حلقوی (پارگی کوچک که در ناحیه بیرونی دیسک بین مهره ها رخ می دهد) می توانند باعث کمر درد شدید شوند. حتی اگر میزان آسیب بافت ها ناچیز باشد و سریعاً ترمیم یابند اما میزان کمر درد ایجاد شده بسیار شدید می باشد.

women-back-pain-300x214

صرف نظر از این که بافت آسیب دیده باعث ایجاد کمردرد می شود، مجموعه از اتفاقات نیز در جریان این آسیب دیدگی سبب افزایش شدت کمر درد می گردند. به عنوان مثال؛ بدن در پاسخ به آسیب دیدگی بافت انواع مختلفی از مواد شیمیایی را آزاد می کند. به این ترتیب؛ این مواد شیمیایی تارهای عصبی حساس به درد را تحریک می کنند و درنتیجه باعث ایجاد احساس درد در آن ناحیه می شوند. برخی از این مواد شیمایی نیز از طریق ایجاد التهاب و تورم باعث ایجاد کمر درد می شوند. افزون بر این، مواد  شیمیایی که باعث ایجاد تورم شده اند ممکن است با بازخورد و ارسال سیگنال های بیشتر درد باعث شوند که تورم همیشگی در قسمت آسیب دیده مشاهده شود. التهابات ناشی از مواد شیمیایی به مدت چندین روز و حتی هفته وجود دارند.

گرفتگی عضلانی (اسپاسم) در بافت ها می تواند باعث تغییر ستون فقرات شود (تغییر ستون فقرات به این معناست که بخشی از بدن به یک سمت کج شود)، این امر نیز سبب عدم هماهنگی عضلات می گردد. افزون بر این، در هنگام گرفتگی عضلانی مواد غذایی موجود در خون نمی توانند به ناحیه آسیب دیده برسند که به نوبه خود سبب کاهش انتقال و تأمین اکسیژن و مواد مورد نیاز می شود. نتیجه امر این که، مکانیسم هایی که از ایجاد التهاب جلوگیری می کنند دچار اختلال می شوند و زمینه برای التهاب در ناحیه آسیب دیده فراهم می گردد.

تشخیص

در اغلب اوقات نیازی به چنین آزمایش هایی نیست. اما اگر افرادی که دارای  ترومای شدید هستند، یا افراد بالای 50 سال باشد، یا سابقه سرطان، تب، دیابت و دیگر مشکلات پزشکی داشته باشند، همچنین معتادان، افراد دارای اختلالات در کارکرد مثانه و روده، یا دچار درد های شبانه و پوکی استخوان؛ این نوع درد (کمر درد شدید) دیده شود انجام آزمایش های عکس برداری می تواند در روند درمان کمردرد کار ساز باشد.

انواع مختلفی از آزمایش های عکس برداری  در تشخیص کمردرد وجود دارد که عبارتند از: اشعه ایکس، عکس برداری از استخوان، سی تی اسکن، و ام آر آی. انتخاب هر یک از این آزمایش ها بسته به شرایط و وضعیت پزشکی بیمار دارد.  توجه به این نکته بسیار حائز اهمیت است که تشخیص نهایی بر اساس ترکیبی از سوابق پزشکی، معاینات پزشکی و آزمایش های تشخیصی صورت می گیرد و نه فقط بر اساس آزمایش های عکس برداری.

untitled24

خبر خوب این که حتی اگر منشأ کمر درد شدید مشخص نباشد، پس از مدتی این کمر درد تسکین پیدا می کند و بافت های آسیب دیده به حالت اولیه خود باز می گردند. پنجاه درصد از بخشی های آسیب دیده در دو هفته اول به طور کامل التیام پیدا می کنند. پس از گذشت شش هفته نیز از  80 درصد کمر درد کاسته شده است. متأسفانه مدت و شدت کمر درد در یک ناحیه را نمی توان بر اساس محل و میزان آسیب دیدگی، و یا حتی شدت اولیه درد پیش بینی نمود. کمر درد در اولین روز های آسیب دیدگی می تواند بسیار آزار دهنده باشد اما، پس از مدتی تنها علائم خفیفی از کمردرد احساس خواهد شد.  هر چند در بیش از 30 درصد افراد  ممکن است کمر درد طولانی مدتی گزارش شود.

مشاهده فیلم زیر ، به شما برای آشنایی با بهترین و کاملترین روش درمان کمردرد شدید کمک می کند.

 

درمان کمر درد شدید

تحمل درد و انجام فعالیت های روزانه بهترین توصیه برای درمان کمر درد شدید می باشد. در این قسمت به بهترین و کاملترین روشهای درمان میپردازیم. همچنین می توان در رختخواب استراحت کرد و محل آسیب دیده را سرد نگه داشت.  اما، با انجام فعالیت و در گیر کردن بدن، جریان خون در ناحیه آسیب دیده افزایش خواهد داشت و در نتیجه میزان التهاب و احتمال اسپاسم عضلانی (گرفتگی) کمتر می شود. اکثر افرادی که دارای کمر درد شدید هستند در معاینات پزشکی خود بیان کرده اند که هنگامی که فعالیت های روزه مره خود مثل راه رافتن را انجام می دهند علی رغم احساس درد، احساس می کنند که بهتر شده اند. اما باید متذکر شد که انجام فعالیت های شدیدی مثل وزنه برداری و ورزش های رزمی و … برای  افرادی که کمر درد شدید دارند توصیه نمی شود.

WomanLeaningInPain

با وجوداین که  دلیلی برای پیشگیری از کشیدگی ماهیچه ها و بافت های ناحیه آسیب دیده وجود ندارد، اما نباید این کشیدگی به میزانی باشد که سبب تشدید کمر درد گردد.سرد کردن و یا گرم نگه داشتن موضعی ناحیه آسیب دیده می تواند باعث کاهش درد موقتی و تسهیل در کشش بافت ها شود اما بر بهبود طولانی مدت تأثیر چندانی ندارند. در ادامه با انواع روشهای درمان برای کاهش درد آشنا می شوید.

داروهای ضد التهابی

 

drug

دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی  و استامینوفن جزء دارو های مسکن (تسکین دهنده درد) شناخته شده ای هستند که برای تسکین کمر درد شدید مورد استفاده قرار می گیرند. دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی از فرآیند های التهابی در ناحیه درد که پیشتر آنها را شرح دادیم جلوگیری می کنند. لازم به ذکر است که این دارو ها باید به تجویز پزشک معالج مصرف گردند. از آنجایی که داروی های ضد التهاب غیر استروئیدی همچون هر دارویی دارای عوارض جانبی است، از این رو، اگر برای مدت طولانی مصرف شوند تأثیر عوارض جانبی آن ها افزایش خواهد یافت و خطراتی را به همراه خواهد داشت. عمده ترین عوارض جانبی این دارو عبارتند از: کبودی و خونریزی، معده درد، و مشکلات کلیوی و کبدی.

داروی شل کننده عضلات

داروی شل کننده عضلات دارو هایی هستند که سبب تسکین سیستم عصبی مرکزی می شوند. این دارو ها خواب آور هستند و باعث کاهش تنش های عضلانی و هیجانی در فرد می گردد، از این رو در کاهش کمر درد های شدید می توانند مؤثر باشند. مصرف این دارو ها حتما باید زیر نظر پزشک معالج صورت بگیرد.

فیزیوتراپی

 روش های فیزیوتراپی همچون انقباض ها و تحریک های الکتریکی و ماوراء صوتی،  متحرک سازی مفاصل، و ماساژ درمانی می توانند تسکین موقتی برای کمر درد شدید باشند. لازم به ذکر است که کمر درد شدید معمولا با گذشت زمان خود به خود از بین می رود و در این شرایط، دیگر نیازی به درمان نخواهد بود.اگر شدت  کمر درد بیشتر شود، یا اختلالاتی در انجام فعالیت ها و حرکت مشاهده شود، توصیه ها و آموزش های روش های فیزیوتراپی برای بازگشت به وضعیت عادی بسیار کارساز خواهند بود.

پوکی-استخوان+پیشگیری2

انجام معاینات پزشکی و یا مراجعه به فیزیوتراپ در افرادی که دچار کمر درد شدید طولانی مدتی هستند، امری الزامی است. هدف اصلی در برنامه های فیزیوتراپی باید در جهت آموزش و نهادینه کردن روش ها و تمرینات ورزشی باشد. از این رو، ایجاد سلامت فیزیکی، تقویت ساختار بدنی و ارتقا انعطاف پذیری در فرد و افزایش عملکرد قلبی عروقی بدن از جمله ملزوماتی است که در برنامه ها بر آن تأکید می شود.

تزریقات نخاعی

تزریقات نخاعی (یا تزریق در نخاع) معمولا به عنوان شیوه مناسب در درمان کمر درد شدید در نظر گرفته نمی شود. با این وجود، روش های مختلف تزریق نخاعی وجود دارد که از این قبیل می توان تزریق استروئید اپیدورال، مفاصل فاست(facet joints)، و تزریق در نقطه ماشه‌ای (یک ناحیه خاص در ماهیچه اسکلتی یا فاسیای عضلانی است) نام برد. انجام هر یک از این ترزریقات در روند معاینات توسط پزشک معالج قابل تشخیص هستند.

 

متخصص-ستون-فقرات4

خلاصه ای از کمردرد شدید (حاد)

کمر درد شدید تجربه بسیار دردناک است، اما خوشبخاته در کوتاه مدت برطرف می شود. با این وجود؛ در مواردی که این کمر درد پس از مدتی رفع نشده، باید به پزشک مراجعه نمود. برای این منظور، شیوه های تشخیصی و درمانی گوناگونی وجود دارد. هدف اصلی در تمامی رویکردهای موجود؛ بهبود ناحیه آسیب دیده در کمترین زمان ممکن و نیز پیشگیری از ابتلا به  کمر درد شدید از طریق آموزش، ورزش و روش های تقویت کننده می باشد.


 
 
اسیب های شایع در ورزش تنیس
 

 

 

 

تنیس ورزش پیچیده ای است که نیازمند هماهنگی کاملی بین دست و چشم و تمام بدن است. در این ورزش فرد میدود، میچرخد و ضربه میزند. به همین خاطر فرد ورزشکار باید قابلیت انعطاف فراوانی در مفاصل و عضلات خود داشته باشد، قدرت عضلانی مناسبی داشته و استقامت انجام مدت طولانی ورزش را داشته باشد.

 

       254 5

 

تنیس ورزشی است که در آن بین ورزشکاران اصابتی ایجاد نمیشود. به همین خاطر احتمال آسیب ها ورزشی در آن به فراوانی ورزش هایی مثل فوتبال زیاد نیست. شایعترین آسیب های تنیس در مفاصل شانه، آرنج و مچ دست ایجاد میشوند با این حال به علت سرعت زیادی که در این ورزش وجود دارد و به علت تغییرات ناگهانی در جهت حرکت ورزشکار آسیب های اندام تحتانی مانند آسیب زانو و مچ پا هم زیاد دیده میشود.

شایعترین آسیب های تنیس عبارتند از

  • تنیس البو : تنیس البو به علت کشش مکرر عضلات پشت ساعد ایجاد میشود. به علت این کشش ها تاندون مشترک آنها در محل اتصال به قسمت خارجی مفصل آرنج ملتهب و دردناک میشود. البته این بیماری بیشتر در کسانی دیده میشود که هیچگاه تنیس بازی نکرده اند
  • آسیب های شانه : آسیب روتاتور کاف از آسیب های شایع ناشی از تنیس است. روتاتور کاف چهار عضله عمقی در ناحیه شانه هستند که مانند یک چادر اطراف و بالای مفصل شانه را گرفته و آن را پایدار نگه میدارند. حرکات مکرر دست در بالای سر بخصوص سرو زدن میتواند موجب کشش و یا فشار بیش از حد به تاندون این عضلات شده و موجب ایمپینجمنت سندروم شود
  • سندروم تونل کارپ : سندورم کانال کارپ به علت تحت فشار قرار گرفتن عصب مدیان در مچ دست بوجود میاید. در تنیس این بیماری معمولا به علت حرکات مکرر مچ دست و بدنبال آن التهاب غلاف تاندون هایی که از آن عبور میکنند ایجاد میشود. این التهاب موجب افزایش حجم شده و در نتیجه فضای محدود کانال کارپ را تنگ کرده و بدنبال آن فشار به عصب مدیان زیاد میشود. این افزایش فشار موجب بروز علائم بیماری میگردد
  • کشیدگی مچ دست : به علت ضربات شدیدی که مچ دست به راکت و توپ وارد میکند مچ دست میتوان در معرض آسیب قرار بگیرد. کشیدگی های مچ دست معمولا به علت روش نادرست در گرفتن راکت و ضربه زدن به آن ایجاد میگردد
  • کمردرد : کمردرد حدود 16 درصد آسیب های ورزشی تنیس را شامل میشود. علت آن در بسیاری اوقات موقع ضربه زدن به توپ و موقع سرو زدن است که ستون مهره به سمت عقب خم میشود. این حرکت ستون مهره به سمت عقب موجب اعمال فشار زیاد به مفاصل فاست در مهره ها و بدنبال آن کمردرد میشود
  • پیچ خوردن مچ پا : در تنیس ورزشکار حرکت های ناگهانی و تغییر جهت های ناگهانی روی مچ پا دراد و این عامل موجب افزایش احتمال پیچ خوردگی مچ پا میشود. تقویت عضلات ساق و افزایش قابلیت انعطاف رباط ها از راه های پیشگیری از بروز این آسیب است
  • انگشت تنیس بازان : منظور از انگشت تنیس بازان Tennis toe مشکلاتی است که در اثر فشار پنچه کفش به انگشتان پا در حین حرکت و ایستادن ایجاد میشود. این فشارها میتواند موجب خونریزی در زیر ناخن انگشتان شود که بسیار دردناک است. پزشک با خارج کردن خون گیر کرده در زیر ناخن آن را درمان میکند. کوتاه نگه داشتن ناخن انگشتان پا و پوشیدن کفش مناسب با پنجه راحت میتواند مانع از بروز این آسیب شود
  • تاندنیت کشکک: تاندنیت کشکک یا تاندینوپاتی کشکک که به آن زانوی جهندگان Jumper’s knee هم میگویند به علت کشش مکرر تاندون کشکک ایجاد میشود. بر اثر جهیدن زیاد و اعمال کشش عضله چهرسر ران بر روی کشکک و سپس بر روی تاندن کشکک این تاندن خراب شده و در نتیجه علائم بیماری بصورت درد زیر کشکک ایجاد میشود
  • شکستگی استرسی : علت شکستگی استرسی افراط در ورزش است. بازیکن میخواهد در یک مدت کوتاه حداکثر فشار را به بدن خود وارد کند. این کار موجب اعمال ضربات مکرر به استخوان ها بخصوص استخوان درشت نی و استخوان های کف پا (متاتارس و ناویکولر) شده و این ضربات در نهایت استخوان را دچار شکستکی میکند. این شکستگی ها بصورت ترک های ریزی هستند ولی درد ناشی از آنها مشکل جدی در ادامه ورزش ایجاد میکند. شکستگی های استرسی در مهره های کمر در ورزشکاران نوجوان دیده میشود
  • آسیب های عضلانی : شایعترین آسیب های عضلانی در تنیس بصورت کشیدگی ها عضلات است. این کشیدگی ها معمولا به علت کم بودن قابلیت انعطاف عضلات ایجاد میشود. انجام صحیح نرمش های کششی قبل از شروع تنیس میتواند موجب تا حد زیادی وقوع این آسیب ها را کاهش دهد. شایعترین محل کشیدگی در عضلات پشت ساق است.
  • لذا فیزیوتراپیست ورزشی نقش مهمی در درمان اسیب های شایع در تنیس دارد.

 


برای پبشگیری از حوادث احتمالی ورزشی در حین انجام تنیس به نکات زیر توجه کنید :
  • از کفش مناسب تنیس استفاده کنید. کفی کفش در سمت داخل باید کمی برجسته باشد تا از قوس کف پای شما حمایت کند.
  • دسته راکت را بطور مرتب خشک کنید تا دست شما تاول نزند
  • در موقع سرو زدن یا اورهد زدن کمر خود را زیاد به عقب خم نکنید. بجای آن زانوانتان را خم کرده و پاشنه تان را بالا ببرید
  • نرمش های کششی مچ دست را با دقت بیشتر انجام دهید.
  • موقع سرو زدن آرنج خود را خم کنید تا فشار زیادی به آرنج و مچ دست شما وارد نشود.
  • روی پنجه پا به زمین نیایید چون ممکن است به تاندون آشیل شما آسیب وارد شود.
  • استپ و استارت ناگهانی نکنید تا به مچ پایتان فشار زیادی وارد نشود.

 


 
 
آسیب دیدگی های شایع ورزشی
 



آسیب‌دیدگی ورزشی, درمان آسیب دیدگی ورزشی,انواع آسیب ورزشی

در هـر ورزشـی باید انتظار آسیب ها، جراحت ها و خطرات احتمالی آن را داشـتـه بـــاشید، به خصوص در ورزش های گـروهی. هـر ورزشـی کـه طـبـق آمــار در هر 1000 ساعت بیـش از 5 آسـیـب داشته باشد، جزء ورزش های پرخطر با درصـد آسیـب بـالا به شـمار مـی رود.

راگــبی و لاکروس با 30 صـدمه در 1000 ساعت بالاترین حد هستند، درحالیکه بسکتبال و اسکواش هم با آمار 14 صدمه در 1000 ساعت بازی های پرخطری بـحـساب می آیند. تعجب آور اسـت که بــدانید، دو، و ایروبیک هم با 11 صدمه، زیاد از قافله ورزش های پرخطر عقب نیستند.
آسیب های ورزشی انواع مختلف دارند، اما قسمت های ویژه ای از بدن هستند که بیش از سایر اعضاء در خطر صدمه خوردن هستند. در این مقاله متداول ترین صدمات و جراحت های ورزشی را به شما معرفی می کنیم و راه های جلوگیری و درمان آنها را نیز بیان می کنیم.
نکته:  RICE مخفف استراحت، یخ گذاشتن، فشار و بالا نگاه داشتن می باشد که یکی از درمان های متداول برای آسیبهای ورزشی است.
1.  ورم تاندون آشیل
وقتی از تاندون پشت زنو—تاندون آشیل—زیاد استفاده شود، باعث درد و ورم در آن ناحیه خواهد شد. اگر درمان نشود، صدمه سخت تر شده تا حدی که دویدن را به کلی دشوار و غیرممکن می کند. این آسیب بیشتر در دونده ها و ورزشکارانی که با دویدن یا پریدن سروکار دارند اتفاق می افتد.
پیشگیری و درمان:  دادن تمرین های کششی و قدرتی به عضلات و ماهیچه های ساق پا می تواند از بروز این آسیب جلوگیری کند. RICE و درمان های ضد-تورمی و تقویت ماهیچه های ساق پا بهترین درمان های ممکن برای این عارضه هستند. تا برطرف نشدن کامل عارضه، ورزش را شروع نکنید چون باعث تشدید وضعیت خواهد شد.
2.  ضربه ی مغزی
این صدمه با خوردن ضربه به سر ایجاد می شود. علائم آن شامل سرگیجه، اختلالات بینایی، سردرد، ضعف حافظه، از دست دادن تعادل، سختی تمرکز، و حالت تهوع میباشد. این صدمه ضرورتاً همراه با بیهوشی نمی باشد.

در ورزش های برخوردی مثل فوتبال، بوکس و هاکی این عارضه بیشتر اتفاق می افتد. البته در ورزش هایی مثل اسکی و ژیمناستیک هم زیاد رخ می دهد. با اینکه اکثر افراد پس از چند هفته به حالت عادی برمی گردند، اما ضربه ی مغزی در خیلی افراد به آسیب های جدی می انجامد.
پیشگیری و درمان:  بهترین راه پیشگیری از ضربه مغزی، اجتناب از ورزش های برخوردی است. اما برای اکثر افراد این راه حل مناسبی به نظر نمی رسد. برای درمان این عارضه استراحت بهترین روش است. اگر سردرد داشتید، می توانید از قرص های مسکن استامینوفن استفاده کنید. بنابر شدت ضربه ی وارده، باید از چند ساعت گرفته تا چند ماه از انجام دوباره ی ورزش های برخوردی اجتناب کنید.
3.  کشیدگی ماهیچه های ران
این عارضه زمانی اتفاق می افتد که هنگام دویدن در ورزش هایی مثل فوتبال و والیبال، یکدفعه تغییر جهت بدهید. علائم آن شامل درد عمیق، ورم و گاهی کبودی داخل ران می باشد.
پیشگیری و درمان:  بهترین راه پیشگیری از بروز این عارضه، انجام تمرینات کششی قبل از ورزش است. بهتر است که شدت ورزش را تدریجاً بالا ببرید تا احتمال بروز این وضعیت کمتر شود. RICE و درمان های ضد-تورمی بهترین روش های درمانی برای این آسیب می باشد. از انجام فعالیت های شدید، یک یا دو هفته پس از بروز عارضه جداً خودداری کنید. پس از بروز عارضه، در محل آسیب دیده یخ بگذارید تا التیام یابد، پس از آن می توانید ماهیچه ها را کشیده و تقویت کنید.
4.  درد و ورم ساق پا
این عارضه بیشتر برای افرادی اتفاق می افتد که عادت به تحرک و ورزش ندارند. بالا بردن ناگهانی فشار و شدت تمرینات، پوشیدن کفشهای کهنه و دویدن و پریدن روی زمینهای خیلی سخت نیز ممکن است باعث بروز این عارضه شود.
پیشگیری و درمان:  پوشیدن کفش مناسب، انجام حرکات کششی قبل از ورزش و بالا نبردن ناگهانی شدت ورزش، بهترین راه های جلوگیری از بروز این وضعیت هستند. یخ گذاشتن، انجام حرکات کششی و درمان های ضد-تورمی، بهترین راه های درمانی می باشند.
5.  درد پایین کمر lbp
اگرچه این عارضه بیشتر در افراد چاق و کم تحرک اتفاق می افتد، اما ممکن است برای دونده ها، دوچرخه سواران، گلف و تنیس بازان نیز پیش بیاید. مهمترین عامل ایجاد این عارضه، انجام غلط و نادرست حرکات کششی است.
پیشگیری و درمان: اگرچه بیشتر انواع این عارضه قابل پیشگیری نیستند، اما انجام صحیح حرکات کششی قبل از ورزش و گرم کردن درست بدن، احتمال وقوع آن را کاهش می دهد. راه های درمانی پیشنهادی RICE، دارو های ضد-تورمی و کشش عضلات است.
6.  کشیدگی عضلات و ماهیچه ها
گرم نکردن صحیح بدن، خستگی، عدم انعطاف پذیری و ناتوانی و ضعف، همه از عوامل کشیده شدن ماهیچه در ورزشکاران می باشد. معمول ترین ماهیچه هایی که کشیده می شوند، عضلات پشت ران (در ورزشهایی همراه با دویدن است مثل دومیدانی، بسکتبال) و ماهیچه ساق پا (در تنیس بازان) می باشد. البته ماهیچه های دیگری نیز باتوجه به ورزش مورد نظر درصدد کشیدگی هستند.
پیشگیری و درمان: بهترین راه جلوگیری از بروز چنین عارضه، انجام حرکات کششی صحیح قبل و پس از ورزش کردن و اجتناب از ورزش هنگام خستگی و ضعف است. RICE و دارو های ضد-تورمی مثل سایر آسیب ها، بهترین درمان برای این عارضه می باشد.

خوب است که کمی هم به آرامی عضلات را کشش دهید. وقتی عارضه شروع به بهبودی کرد می توانید دوباره ورزش را شروع کنید، اما هر از چند گاهی در میان ورزش مکث کرده و ماهیچه هایتان را بکشید تا به طور کامل بهبود یابید.
7.  آسیب های آرنج در ورزش تنیس و گلف
تعجب آور است که این آسیب %7 کل آسیب های ورزشی را تشکیل می دهد. در این آسیب ورزشی، تاندون های آرنج به خاطر ضربات مکرر بَک هند در تنیس آسیب دیده و باعث ایجاد درد در قسمت داخلی آرنج می شود.، البته گاهاً ممکن است قسمت خارجی هم صدمه ببیند.
پیشگیری و درمان: بهترین راه جلوگیری از بروز این آسیب، انجام تمرینات تقویتی ساعد و بازو است. همچنین اصلاح کردن طریقه ی ضربه زدن با راکت و استفاده از آرنج بند می تواند کمک کننده باشد. برای درمان این عارضه  RICE و داروهای ضد-تورم مناسب است، اما در بعضی موقعیت ها فیزیوتراپی و ترک ورزش به مدت زیاد ضروری است.
8.  رگ به رگ شدن و پیچ خوردگی مچ پا
این آسیب در میان افرادی که فوتبالف هاکی، بسکتبال و والیبال بازی می کنند، بسیار متداول است. می توان گفت در ورزش هایی که با دویدن و پریدن سر و کار دارد غیر قابل اجتناب است. این حرکات ممکن است باعث پیچ حوردن مچ پا و گاهی پاره شدن یک تاندون یا لیگامنت شود. با عکسبرداری می توان تشخیص داد که عضو دچار شکستگی شده است یا خیر.
پیشگیری و درمان:  تقویت مچ پا با حرکات نرمشی، بستن مچ یا استفاده از مچ بند می تواد از بروز این اتفاق پیشگیری کند اما ضمانتی درکار نیست که اگر افتادید یا حرکاتی اشتباه انجام دادید صدمه نبینید. پیچ خوردگی مچ پا را می توانید با RICE و داروهای ضد-تورمی مداوا کنید. اما به هیچ وجه بیش از یک روز استراحت نکنید. باید سعی کنید مچ پایتان را به نرمی تکان داده و بچرخانید تا از ورم آن کم شود.
9.  آسیب دیدگی شانه
%20 آسیب دیدگی های ورزشی مربوط به شانه است که شامل دررفتگی، رگ به رگ شدن و ضرب دیدگی می شود. این آسیب دیدگی در ورزشهایی مثل تنیس، شنا، وزنه برداری، بیسبال  و والیبال بیشتر اتفاق می افتد. علائم ای عارضه، بروز درد، کوفتگی عضلانی و احساس ضعف و ناتوانی در شانه می باشد.
پیشگیری و درمان: برای پیشگیری از وقوع این عارضه که بیشتر زمانی اتفاق میافتد که مدتی از شانه خود استفاده  نکرده باشید. مثل دوران تعطیلات لیگ، بهتر است قبل از شروع ورزش عضلات آن را با وزنه زدن تقویت کنید. بهترین راه های درمانی برای این عارضه نیز RICE و داروهای ضد-تورمی است.
10.  آسیب دیدگی زانو در دونده ها
آسیب دیدگی زانو %55 آسیب دیدگی های ورزشی را تشکیل می دهد و تقریباً ¼ این مشکلات توسط پزشک جراح ارتوپد برطرف می شود. البته دونده ها تنها قربانیان این آسیب ورزشی نیستند.

دوچرخه سواران، شناگران، افرادی که ایروبیک استپ کار میکنند، و آنها که فوتبال و بسکتبال و والیبال بازی می کنند نیز ممکن است به این عارضه دچار شوند. در این عارضه، استفاده بیش از حد از زانو باعث ناراحتی و آسیب رسیدن به تاندون زیر کاسه ی زانو می شود.
پیشگیری و درمان:کفش یا کفی کفش هایتان را مرتباً عوض کرده و از نوع مناسب استفاده کنید. بین تمریناتتان مدت بیشتری استراحت کنید. اگر زانویتان آسیب دید حداقل دو روز از انجام دوباره ی ورزش خودداری کرده و از داروهای ضد-تورم استفاده کنید. قبل از شروع دوباره ی ورزش حتماً خود را خوب گرم کرده و در محل آسیب دیده از یخ استفاده کنید.
پیشگیری بهترین درمان است
اکثر آسیب دیدگی های ورزشی به خاطر گرم نکردن صحیح و انجام حرکات کششی به طریقی نادرست قبل از ورزش کردن است. بالا بردن ناگهانی شدت ورزش هم می تواند به شما صدمه بزند. از این رو بهترین راه پیشگیری انجام حرکات صحیح کششی قبل و پس از ورزش و افزایش شدت ورزش به تناسب مهارت ها و تجاربتان در آن ورزش میباشد.


 
 
فیزیوتراپی در رباط صلیبی قدامی زانو ACL
 

ACL (رباط صلیبی قدامی زانو)

بافت  ACL، که رباط صلیبی قدامی زانو نامیده می شود، حرکت دو استخوان ران و ساق را بر روی یکدیگر کنترل می کند. در افراد مسن و کم تحرک معمولا عمل جراحی ترمیم آن انجام نمی شود. اما در بیماران جوان جراحی بازسازی پس از آسیب صورت می گیرد زیرا زانویی که عملکرد این رباط در آن مختل شده، زانویی بی ثبات خواهد بود و فرد حین حرکت حس خالی شدن زانو را خواهد داشت که این باعث آسیب منیسک و غضروف مفصلی و در نهایت آرتروز می شود. بافتی که به منظور جایگزین استفاده می شود از تاندون پتلا (کشکک) و یا از عضلات همسترینگ داخلی (عضلات پشت ران) گرفته شده است. این بافت پس از شش ماه مانند رباط اولیه نقش ایفا خواهد کرد اما کامل شدن آن حدود یک سال زمان می برد.

عمل جراحی بازسازی ACL ثبات از دست رفته را به زانو بازمی گرداند و تاکید توانبخشی پس از آن به برگرداندن حرکت قدرت به زانو است در حالیکه از بافت تازه بازسازی شده و بافت دهنده پیوند بطور کامل مراقبت می کند.

در پروتکل توانبخشی پس از این عمل باید به چند اصل توجه داشت:

ü      قبل از عمل زانو باید دامنه حرکتی فرد کامل باشد و همچنین زانوی بیمار بدون التهاب و تورم باشد تا از ایجاد فیبروز مفصلی پس از عمل جلوگیری شود.

ü      اولین هدف، بدست آوردن extension (باز شدن) زانو است.

ü      تمامی عضلات اندام تحتانی باید تحت کشش، تمرینات تقویتی و تمرینات هماهنگی شدید قرار گیرند.

ü      انجام تمرینات proprioception یا حس عمقی در این بیماران اهمیت زیادی دارد.

درد و تورم پس از عمل:

درد و تورم پس از پروسه جراحی واکنشی معمولی است ولی موجب مهار انقباض عضلانی و در ادامه آتروفی یا تحلیل عضلات می شوند. جهت تسهیل پروسه توانبخشی این دو واکنش باید هرچه زودتر مهار شوند. بهترین راه برای مهار آن استفاده از یخ روزی پنج مرتبه و هر مرتبه بمدت 10 دقیقه روی زانو، بالاتر بردن عضو نسبت به سطح قلب و بانداژ فشاری است.

Motion Loss (فقدان حرکت)

مهمترین عارضه پس از عمل این رباط از دست دادن دامنه حرکتی و ناتوانی صاف کردن کامل زانو (full extension) است. بنابراین اولین هدف در توانبخشی پس از جراحی بازگرداندن توانایی صاف کردن کامل زانو است. این بیماران باید به مدت 3-4 هفته بعد از عمل از زانوبند مفصل دار استفاده کنند تا هنگام راه رفتن پا را کاملا باز نگه دارد و در حد تحمل میتوانند پا را بر روی زمین قرار دهند.

برنامه کلی توانبخشی:

ü      بدست آوردن دامنه حرکتی کامل بازکردن زانو (full extension)

ü      انجام تمرینات حس عمقی (proprioception)

ü      استفاده از ثبات دهنده زانو برای سه تا چهار هفته

ü      بدست آوردن دامنه حرکتی خم کردن زانو (flexion)

ü      انجام تمرینات زنجیره بسته (کف پا در تماس با زمین) که انقباض عضلات جلو و خلف ران را با هم شامل می شود.

ü      تقویت عضلات اندام تحتانی و بازگشت به ورزش

اقدامات قبل از جراحی:

ü      کاهش درد و تورم

ü      داشتن دامنه حرکتی کامل

ü      داشتن قدرت انقباض عضلانی کافی

ü      توضیح پروتکل جراحی برای بیمار

ü      آموزش استفاده از عصا

ü      آموزش بانداژ فشاری

تمرینات قبل از جراحی:

ü      Ankle pump (خم و راست کردن مچ پا)

ü      بازکردن کامل زانو بطور غیرارادی (passive) 

ü      خم  کردن زانو (flexion) تا حد ممکن بوسیله دستگاه CPM

ü      SLR (بلند کردن یک اندام تحتانی از سطح قلب) در سه جهت flexion, abduction, adduction

ü      تمرینات زنجیره بسته شامل: squat در دامنه 10 تا 30 درجه، lunges ، step up

ü      تحریکات الکتریکی روزی نیم ساعت

ü      بکاربردن یخ بیست دقیقه در هر  هشت ساعت

 

اقدامات پس از جراحی:

 

هفته اول:

  • استفاده از ثبات دهنده زانو
  • بکاربردن یخ بیست دقیقه در هر  هشت ساعت
  • بدست آوردن دامنه کامل صاف کردن زانو در حالت supine یا خوابیده طاقباز (حین تمرین ankle pump ) و همچنین در حالت prone یا خوابیده دمر. بیمار بر روی یک سطح سفت نشسته و یک بالشت در زیر پای عمل کرده می گذارد و اجازه می دهد تا نیروی جاذبه زانو را صاف کند.

 

  • بدست آوردن توانایی 90 درجه خم کردن زانو (flexion) در پایان روز هفتم
  • تمرینات SLR در سه جهت , abduction, adduction بیمار به دیوار تکیه داده یا دراز کشیده و پای سالم را خم کرده و کف پا را روی زمین قرار می دهد حال پای درگیر را در حالتی که زانو صاف بوده از مفصل لگن حرکت می دهیم و آنرا 6 ثانیه بالا نگه می داریم و این حرکت را در 3 جهت انجام می دهیم.

 

 

  • تمرینات انقباض عضلات جلویی ران (quadriceps setting)
  • کشش عضلات پشت ران (stretch of hamstring)

 

 

  • اعمال وزن روی زانوی عمل شده در حد تحمل بیمار
  • تمرین squat در دامنه 10 تا 30 درجه و weight shift
  • Standing hamstring curl

 پای مصدوم را  خم کرده و به باسن نزدیک میکنیم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • تمرینات تقویت حس عمقی
  • انجام حرکات اختصاصی زانو و کشکک توسط فیزیوتراپیست (patella mobilization)
  • خم کردن زانو:

بر روی زمین نشسته و بوسیله پای دیگر پای مصدوم را خم می کنیم و سپس به کمک پای سالم آنرا صاف میکنیم

 

هفته دوم

  • در انتهای هفته دوم دامنه خم کردن زانو باید به 105 تا 115 درجه برسد.
  • Leg press تا دامنه 30 درجه

 

  • دوچرخه ثابت با مقاومت کم
  • اضافه کردن وزنه به تمرینات هفته اول
  • تمرین wall squat در دامنه 10 تا 40 درجه

 

  • برداشتن یک عصا در پایان هفته دوم

هفته سوم

  • در انتهای هفته سوم دامنه خم کردن زانو باید به 115 تا 125 درجه برسد.
  • ادامه تمرینات هفته دوم با افزایش میزان فشار
  • راه رفتن در استخر (در صورت بهبود یافتن زخم)
  • Lateral lunges

 

  • Frontal & laretal step up (بالا رفتن از پله از جلو و کنار به آرامی در حالیکه پای سالم روی پله بالایی قرار می گیرد)

 

هفته چهارم تا ششم

  • بدست آوردن توانایی خم کردن زانو تا دامنه بیشتر از 125 درجه
  • ادامه تمرینات هفته سوم
  • برداشتن زانوبند ثبات دهنده
  • To-calf raise

 

 

  • Frontal step down
  • Hip flexion (خم کردن پا از مفصل لگن)
  • Terminal knee extension (استفاده از تراباند برای تمرین دامنه انتهایی باز کردن زانو)

 

هفته ششم تا هشتم

  • ادامه تمرینات مرحله قبل
  • عقب دویدن در استخر
  • تمرینات زنجیره باز در دامنه 40 تا 90 درجه بازکردن مفصل
  • تمرینات  تخته تعادل (tilt board)

هفته هشتم تا دهم

  • دویدن رو به جلو در استخر
  • دوچرخه به منظور افزایش استقامت
  • تمرینات ایزوکینتیک در دامنه 40 تا 90 درجه با سرعت 120 تا 140
  • تمرینات perturbation (ایجاد اختلال به منظور بر هم زدن تعادل)

هفته دهم تا شانزدهم

  • ادامه تمرینات مرحله قبل
  • شروع تمرینات plyometric
  • بررسی تست های functional
  • Hamstring curl خم کردن زانو با مقاومت

هفته شانزدهم تا بیست و دوم

  • بدست آوردن دامنه کامل
  • ادامه تمرینات تقویتی عضلات
  • شروع دویدن
  • تمرینات پرشی از روی مانع
  • شروع شنا
  • تمرین leg extension  در دامنه 90-30 و leg press در دامنه 45-0

 

از ماه ششم تا یک سال پس از عمل

برگشت به ورزش در صورت وجود شرایط زیر:

  • قدرت عضله  quadriceps (جلویی ران) به 85% قدرت پای مقابل رسیده باشد.
  • قدرت عضله hamstring (پشتی ران) به 100% قدرت پای مقابل رسیده باشد.
  • نسبت قدرت عضلات hamstring به quadriceps (پشتی به جلویی) 70% یا بیشتر باشد.

 

 

 

 

 

 


 
 
امیدی برای بیماران قطع نخاع
 

راه رفتن دوباره مرد قطع‌نخاعی


گروهی از پزشکان توانسته‌اند با ابداع تکنیک درمانی جدید در رشد سلول‌های نخاعی، به مردی که از ناحیه کمر به پایی کاملا فلج بود کمک کنند تا دوباره راه برود، دستاوردی که می‌تواند امید را به دل میلیون‌ها نفر ناتوان حرکتی بازگرداند.

براساس گزارش گاردین، درک فیدیکا،‌مرد بلژیکی که برای چهارسال از کمر به پایین بدنش به صورت کامل فلج بود، اکنون به لطف تکنیک جراحی پیشرفته‌ای دوباره قدرت پاهای خود را به دست آورده‌است. این تکنیک می‌تواند امید را به دل میلیون‌ها انسان مبتلا به آسیب‌های نخاعی بازگرداند.

جراحان لهستانی با استفاده از سلول‌های پشتیبان اعصاب که از بینی بیمار استخراج کرده‌بودند، توانستند بافت آسیب دیده نخاعی را  ترمیم کرده و امکان راه‌رفتن دوباره وی را برای مرد با فیزیوتراپی فراهم آورند.

این مرد 38 ساله به عنوان اولین بیمار در جهان که آسیب شدید نخاعی‌اش ترمیم شده‌است،‌اکنون می‌تواند با کمک فیزیوتراپی و محافظ راه برود، رانندگی کند و زندگی مستقل خود را دوباره از سر بگیرد؛ همچنین احساس به اندام‌های پایینی بدن این مرد بازگشته‌است.

جفری رایزمن، جراحی که رهبری گروه دانشمندان مخترع این تکنیک درمانی را در موسسه عصب‌شناسی کالج لندن به عهده دارد، می‌گوید ما باور داریم این تکنیک موفقیتی بزرگ است که با پیشرفت‌های بیشتر می‌تواند منجر به خلق تحولات تاریخی در چشم‌انداز جامعه مبتلایان به آسیب‌های نخاعی شود.

این جراحی توسط گروهی از جراحان لهستانی به رهبری یکی از برترین جراحان نخاع جهان، پاول تاباکو انجام گرفت. در این جراحی سلول‌های بویایی OEC از بینی بیمار به نخاعش پیوند زده‌شد. این سلول‌ها به ترمیم سلول‌های عصبی آسیب‌دیده که پیام‌های بویایی را به بخش پیشین مغز می‌رسانند، کمک می‌کند.

این سلول‌ها در این جراحی به نخاع بیمار پیوند زده شدند و توانستند پایانه آسیب‌دیده نسوج عصبی را تحریک به رشد مجدد کرده و به یکدیگر پیوند دهند، آسیبی که تا پیش از این غیرقابل ترمیم بود.

به گفته رایزمن که امیدوار است با تخصیص بودجه بتواند تا چند سال آینده سه بیمار دیگر را در لهستان درمان کند، این بیمار 38 ساله اکنون با می‌تواند راه برود و ماهیچه‌های نیمه چپ بدنش توسط فیزیوتراپی تا حد قابل توجهی احیا شده‌اند. او با کمک واکر می‌تواند حرکت کند و می‌تواند پشت فرمان خودرو بنشیند.


 
 
افزایش قدرت مغز با ورزش
 
 
 

 

مطالعات نشان داده‌اند ورزش قلبی- عروقی حتی در حد متوسط و به مدت یک سال می‌تواند ساختار مغز را افزایش دهد و پیری را به تعویق بیندازد.

 ورزش کردن به طور منظم موجب سلامت قلب و عروق و بهبود حافظه برای افراد بیش از 55 سال می‌شود حتی اگر یک پیاده روی ساده باشد و باعث جلوگیری از کاهش توانایی‌های روانی ناشی از پیری می‌شود.

این اولین مطالعه به دست آمده در بزرگسالان سالم بالای 55 سال است و نشانه‌هایی طبیعی از آتروفی هیپوکامپ ناحیه مغز است که نقش مهمی در حافظه دارد؛ محققان دانشگاه پیتسبورگ پنسیلوانیا، ایلینویز در شمال و رایس در جنوب تگزاس نویسندگان مشترک این مطالعه هستند.

تحقیقات قبلی نشان داده است که این منطقه از مغز به طور طبیعی در طول بزرگسالی باریک می‌شود و تأثیر آن بر روی حافظه و افزایش خطر ابتلا به زوال عقل دارد.

برای این پژوهش آنها 120 نفر بین 55 تا 80 سال از افراد کم تحرک که از زوال عقل رنج می‌برند را مورد آزمایش قرار دادند؛ نیمی مدت 40 دقیقه و سه بار در هفته یک برنامه پیاده روی متوسط داشتند در حالی که نیمی دیگر تنها تمرینات انعطاف پذیری انجام می‌دادند.

قبل از شروع آزمایش، پایان شش ماه و پایان 12 ماه MRI از مغز آنان گرفته شد؛ در این آزمایشها محققان دریافتند شرکت کنندگان با راه رفتن به طور منظم حجم هیپوکامپ چپ و راست‌شان افزایش پیدا کرده است؛ یعنی پس از یک سال 2.12% و 1.97درصد افزایش داشته است؛ در مقابل گروه دیگر 1.40 و 1.43 درصد از همان دو منطقه مغز کاهش پیدا کرده بود.

به گفته این محققان ورزش‌های قلبی و عروقی موجب افزایش سطح پروتئین نوروتروفین می‌شود؛ نوروتروفین ماده‌ای است که باعث تقویت و تحریک و رشد نورون‌ها شده و موجب زنده ماندن و بازسازی سلول‌های عصبی نیز هست؛ این ماده برای به خاطر سپردن و حافظه ضروری است.

همچنین آنها دریافتند که افزایش حجم هیپوکامپ با افزایش این پروتئین در خون همراه است؛ «کرک اریکسون» استاد روانشناسی در دانشگاه پیتسبورگو سرپرست این پژوهش می‌گوید: ما فکر کردیم آتروفی هیپوکامپ در پیری تقریباً اجتناب ناپذیر است اما این مطالعه نشان داده است که ورزش قلبی- عروقی حتی در حد متوسط و به مدت یک سال می‌تواند ساختار مغز را افزایش دهد و در این مرحله پیری قابل تغییر است.


 
 
← صفحه بعد