فیزیوتراپی آسیب های ورزشی مفصلی عضلانی tel:26315000

کلینیک فیزیوتراپی پردیسان (تهران) TEL: 26315000

سردرد های با منشا گردن
نویسنده : فیزیوتراپیست عارف سعیدی - ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/٢٥
 

شایع‌ترین دردی که هر فردی ممکن است در زندگی خود تجربه کند، سردرد است. در حدود ۷۰درصد از سردردها، گردن نیز درد می‌گیرد و حساس به لمس می‌شود.

از طرف دیگر، علت حدود 20 درصد از سردردها، به‌خصوص در خانم‌ها، مشکلات و اختلالاتی است که در ناحیه گردن به وجود می‌آید که به آنها «سردردهای با منشأ گردنی» می‌گویند.

به‌عبارت دیگر هنگامی که ساختارهای مختلف موجود در ناحیه گردن مثل استخوان‌ها، مفاصل، عضلات، اعصاب و عروق دچار آسیب یا اختلال می‌شوند می‌توانند سردرد ایجاد کنند.

وقتی سر و گردن به‌مدت طولانی در یک وضعیت نامناسب قرار می‌گیرند به ساختارهای گردنی نیروها و فشارهای بیش از حد و نابجا وارد می‌شود. نمونه‌ای از این وضعیت‌های نامناسب سر و گردن در بعضی از افراد پشت میز نشین و برخی از کاربران رایانه دیده می‌شود که در آنها سر نسبت به گردن و شانه به سمت جلو متمایل می‌شود.

این وضعیت به جلو رفته سر می‌تواند مهره‌های بالایی گردن را فشرده کرده و اعصاب این ناحیه را تحریک کند و باعث ایجاد سردرد شود. چنین وضعیت‌های نامناسبی در طولانی مدت موجب سفتی و کوتاهی عضلات پس سر و پشت گردن می‌شوند و معمولا نقاطی به‌صورت گره یا باندهای سفت در داخل این عضلات به‌وجود می‌آیند که دردناک و حساس به لمس هستند.

این نقاط که به آنها «نقاط ماشه‌ای» گفته می‌شود می‌توانند باعث انتشار درد به نواحی سر و دست‌ها شوند. چنین سردردهایی از پس سر و گردن شروع شده و تا جلوی سر پیش می‌روند. در معاینه افراد مبتلا به سردردهای با منشأ گردنی مشاهده می‌شود که دامنه حرکتی گردن محدودتر از حد طبیعی است. لذا این بیماران در گردن خود احساس سفتی دارند. قدرت و تحمل بعضی از عضلات گردن و کتف کاهش می‌یابد، ولی برخی از عضلات دچار گرفتگی و اسپاسم می‌شوند.

نکته قابل توجه این است که برخی عوامل و شرایط، مشکلات این بیماران را تشدید می‌کنند؛ مثلا سرمای محیط و فشارها و ناراحتی‌های روحی- روانی در افزایش شدت علائم بیماری مؤثرند. بنابراین یکی از روش‌های پیشگیری از بروز این اختلال، اجتناب از قرارگیری در معرض این عوامل خواهد بود.

طبیعی است که در درمان سردردهای با منشأ گردنی باید تأکید بر رفع علت اصلی بیماری باشد. در حقیقت، بیمار باید سر و گردن خود را همواره در وضعیت مناسب و صحیح نگه دارد. به‌عبارت دیگر، رعایت اصول ارگونومی طی فعالیت‌های روزمره زندگی باعث خواهد شد که مهره‌ها و مفاصل گردن در حداقل فشار ممکن قرار گیرند و فعالیت عضلات گردنی نیز متعادل باشد.

درمان اصلی و مؤثر سردردهایی که منشأ گردنی دارند، فیزیوتراپی است. فیزیوتراپیست علاوه بر به‌کارگیری برخی تجهیزات و دستگاه‌ها، با استفاده از بعضی تکنیک‌های دستی مثل کشش عضلات درگیر، سفتی و گرفتگی آنها را کمتر می‌کند. همچنین تمرینات و ورزش‌هایی برای بیماران تجویز می‌شود که در طبیعی‌تر کردن فعالیت عضلات گردن و رفع علائم و عوارض بیماری بسیار مؤثرند.


 
 
دیابت و ورزش
نویسنده : فیزیوتراپیست عارف سعیدی - ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/٢٥
 

ورزش کردن می‌تواند مصرف قرص و انسولین را کاهش دهد و حتی برای بیماران دیابتی کهنسال نیز واجب است.

به بیماران مبتلا به دیابت به انجام ورزش به صورت منظم تاکید میشود: بیماران دیابتی حتی آنان که سن زیادی دارند، نباید ورزش را کنار بگذارند، زیرا ورزش کردن بهترین دارو برای بیماران دیابتی است.

متخصصین طب ورزشی با بیان این که دو نوع دیابت یک و دو در بیماران دیابتی وجود دارد که با یکدیگر تفاوت دارند، تصریح میکنند: بیماران دیابتی نوع یک انسولین تزریق می‌کنند باید توجه داشته باشند که ورزش آنها در ساعات اوج اثر انسولین نباشد تا دچار کاهش شدید قند خون نشوند.

 بیماران دیابتی نوع یک هنگام ورزش کردن نباید به قسمت‌هایی از بدن که انسولین را تزریق می‌کنند فشار وارد کنند و به طور مثال اگر از شکم انسولین را تزریق می‌کنند بیشتر فعالیت‌های ورزشی را با دست‌ها یا پاها انجام دهند و یا بالعکس.

 این بیماران معمولا وزن زیادی دارند و معمولا همراه با دیابت از بیماری‌های دیگر مانند فشار خون و یا مشکلات قلبی و عروقی رنج می‌برند و باید قبل از ورزش کردن معاینه و بررسی پزشکی شوند و فعالیت‌های ورزشی می‌تواند مستقیما در کنترل قند خون به آنها کمک زیادی نماید.

 بیماران دیابتی از انجام ورزش‌های هوازی مانند پیاده روی در بیرون از منزل و یا تردمیل در فضاهای بسته به مدت نیم یا یک ساعت و یک روز در میان غافل نشوند و همچنین ورزش‌های قدرتی مانند کار با وزنه را بر اساس توانایی خود و مشورت با متخصص را هفته‌ای دو روز انجام دهند.

 ورزش کردن بیماران دیابتی را موجب کاهش مصرف قرص و انسولین و بالا رفتن میزان کیفیت زندگی و کاهش مشکلات روحی و روانی در آنها میشود. حتی افراد کهنسال نیز نباید ورزش کردن را رها کنند و ورزش بر آنها واجب است.

ورزشکاران حرفه‌ای دیابتی بیشتر دارای دیابت نوع یک هستند   بیماری این افراد بر اثر بی‌تحرکی بودن و یا بد زندگی کردن آنها نیست و معمولا به صورت مادرزادی و یا از طریق ویروسی به آن دچار شده‌اند و لازم است توجه داشته باشند ورزش کردن آنها با ساعات اوج اثر انسولین همزمان نباشد تا دچار افت قند خون نشوند، زیرا در صورت تکرار این امر ممکن است دچار عوارض مغزی جبران ناپذیری شوند.

بیماران دیابتی در زمان ورزش کردن یادداشت و یا دستبندی ببندند که در مواقع ضروری به دیگران نشان دهد آنها یک بیمار دیابتی هستند. افراد دیابتی همچنین در هنگام ورزش کردن مواد خوراکی که دارای قند زود جذب هستند، مانند شکلات، بیسکوییت ، شیرینی و ... را به همراه خود داشته باشند و به محض این که علائم افت قند خون در آنها پدیدار شد سریعا با قطع کردن ورزش از آنها استفاده کنند و پس از آن هر پنج دقیقه‌ قند خون خود را تست کنند تا به حالت نرمال باز گردند.