فیزیوتراپی آسیب های ورزشی مفصلی عضلانی tel:26315000

کلینیک فیزیوتراپی پردیسان (تهران) TEL: 26315000

آسیب های شایع در فوتبالیست ها
 

 

 

ما در عصری زندگی می‌کنیم که تقریباً ورزش در زندگی تمام افراد رسوخ کرده است. در بین تمام ورزش‌ها ورزش فوتبال به دلیل جذابیت‌های خاصش، با بیش از 240 میلیون بازیکن در سال  یکی از بیشترین جمعیت‌های ورزشی در دنیا را تشکیل می‌دهد (وانگ و هانگ، 2005). انجمن فوتبال کانادا در بین سال‌های 1995 تا 2000 در هر سال یک افزایش 10 درصدی را برای شرکت‌کنندگان در رشته ورزشی فوتبال گزارش کرد (اولسن و همکاران، 2006). پر برخورد بودن ورزش فوتبال به همراه افزایش روز افزون جمعیت مشتاق به این ورزش، متأسفانه احتمال بروز آسیب را نیز افزایش داده است به طوریکه دراور و فولر در سال 2002 فوتبال را با بیش از 710 آسیب در هر 100000 ساعت فعالیت به عنوان پرآسیب‌ترین حرفه در کشور انگلستان معرفی کردند.

بیشترین میزان آسیب در فوتبال، در اندام‌های تحتانی بدن اتفاق می‌افتد (جونگی و همکاران، 2006.، وانگ و هانگ، 2005.، اورچارد و همکاران، 2001). در تحقیقی که توسط مورگان و اوبرلندر (2001)، بر روی فوتبالیست‌های انگلیسی انجام شد این چنین گزارش شد که 77 درصد آسیب‌ها در پایین تنه (197 آسیب از مجموع 256 آسیب) رخ داده است که بیشترین میزان آسیب در زانو با 54 آسیب گزارش شد. تحقیق بولین (2000) نشان داد که از بین تمام آسیب‌های زانو، 40 درصد مربوط به لیگامنت‌ها، 24 درصد آسیب در کشکک، 11 درصد آسیب به مینیسک و 25 درصد، آسیب‌های دیگر بود که در بین آسیب‌های لیگامنتی بیشترین آسیب‌ مربوط به لیگامنت متقاطع قدامی با 46 درصد عنوان شد، آسیب در لیگامنت جانبی داخلی 29 درصد، لیگامنت متقاطع قدامی به همراه لیگامنت جانبی داخلی 13 درصد، لیگامنت متقاطع خلفی 4 درصد، لیگامنت جانبی خارجی 2 درصد و 6 درصد نیز آسیب‌های رخ داده در چند لیگامنت با هم بوده است.

همانطور که عنوان شد اندام‌های تحتانی پرآسیب‌ترین ناحیه بدن در رشته‌های پربرخورد و بویژه فوتبال است و زانو یکی از شایع‌ترین محل‌های بروز آسیب در اندام تحتانی در فوتبالیستان می‌باشد (یان و همکاران، 2004.، کاکاونلاکیس و همکاران، 2003.، هاوکینز و همکاران، 2001). در یک مطالعه وسیع در اسکاندیناوی بیشترین علت ناتوانی و از کارافتادگی ورزشکاران آسیب زانو بیان شد. شیوع بالای آسیب زانو، همچنین نیاز به استراحت‌های طولانی بعد از آسیب به خصوص آسیب در لیگامنت متقاطع قدامی هزینه‌های زیادی به تیم تحمیل می‌کند (روی و همکاران، 2006). در کشور انگلستان هزینه‌های ناشی از آسیب در هر سال برای درمان بازیکنان آسیب دیده در حدود 1 بیلیون پوند تخمین زده شده است (مورفی و همکاران، 2003.، رهنما و همکاران، 2002).

در آمریکا سالیانه 200000 آسیب مرتبط با لیگامنت متقاطع ایجاد می‌گردد که 95000 مورد آن پارگی رباط صلیبی قدامی است. همچنین سالیانه حدود 100000 بازسازی رباط توسط جراحی انجام می‌شود. همچنین احتمال ایجاد این آسیب در زنان 7/9 ـ 5/2 برابر مردان است.

در تحقیقی که توسط رهنما و همکاران (1377) بر روی بازیکنان لیگ برتر فوتبال کشور صورت پذیرفت، بیشترین نوع آسیب، آسیب لیگامنت متقاطع قدامی گزارش شد. در تحقیق دیگری بر روی لیگ فوتسال خانمها نیز اندام تحتانی به عنوان آسیب‌پذیرترین بخش بدن و زانو به عنوان مستعدترین مفصل آسیب‌پذیر و لیگامنت متقاطع قدامی متداولترین نوع آسیب شناخته شد (رهنما و همکاران، 1378).

برای به حداقل رساندن تعداد ورزشکاران آسیب دیده و کاهش در صرف هزینه‌های هنگفت ناشی از آسیب، برنامه‌های پیشگیری کننده لازم است. شناخت مکانیسم و علل بروز آسیب اساس و پایه برنامه‌های پیشگیری کننده آسیب می‌باشد (رهنما و همکاران، 2002)،